Algieria

Obszar 2381,7 tys. km2; 48 wilajetów; 24,9 min ludności (1989 r.); 10 osób na 1 km2; stolica Algier (Al-Jaza'ir; 2685 tys. mieszk. 1989 r.); większe miasta (tys.): Oran (Wahran, 633), Konstantyna (449), Annaba (348); Arabowie i Berberowie 99%, ponadto Europejczycy (ok. 70 tys.); język arabski; muzułmanie 99%; waluta: 1 dinar algierski = 100 centymów.

Przyrodnicze i historyczne podstawy rozwoju turystyki
Ponad 80% powierzchni Algierii zajmuje Sahara. Na tym olbrzymim obszarze występują różne typy krajobrazu pustynnego. Są tu wielkie przestrzenie pokryte wydmami piaszczystymi (Wielki Erg Zachodni, Wielki Erg Wschodni, Erg Szesz i in.), pustynie żwirowe (np. Tadmait), pustynie skaliste (Ha-madat Tinghirt, Hamadat Tunduf i in.) oraz na południu kraju skalisty masyw górski Ahaggar (Tahat 3005 m n.p.m.). Cały ten obszar odznacza się skrajnie suchym, gorącym klimatem oraz bardzo ubogą roślinnością. Jedynymi zielonymi enklawami są tu oazy z charakterystycznymi dla nich palmami daktylowymi.
Od północy Saharę ograniczają góry Atlas, biegnące równolegle do wybrzeży Morza Śródziemnego. Najwyższe ich pasmo — Atlas Tellski (Lalla Chadidża 2308 m n.p.m.) charakteryzuje się rzeźbą typu alpejskiego i piętrowym układem roślinności. Niewielkie fragmenty tych gór chronione są w parkach narodowych, m.in. Dżurdżura, Warszanis, Chrea i Babor.
Bezpośrednio wzdłuż wybrzeży ciągnie się wąski pas nizin, mający łagodny klimat śródziemnomorski. Jest on zajęty przez pola uprawne, winnice i sady.
Terytorium obecnej Algierii było zamieszkane już w czasach prehistorycznych, o czym świadczą m.in. liczne malowidła i ryty naskalne, spotykane na Saharze. Powstawały one począwszy od 6 tys. lat p.n.e., w okresie gdy Sahara była jeszcze krainą zieloną i zamieszkałą.
W czasach starożytnych północne ziemie dzisiejszej Algierii kolonizowane były przez Fenicjan (XII-I w. p.n.e.), a następnie opanowywane przez Rzymian (I w. p.n.e. V w. n.e.), którzy utworzyli tu prowincje: Mauretanię i Numidię. Pozostało z tego okresu wiele ruin miast rzymskich (np. Timgad, Szirszal, Dżamila, Tipasa).
W VII w. obszary obecnej Algierii podbili Arabowie. Pierwotni mieszkańcy tych ziem — Berberowie, przejęli wkrótce islam i język arabski. Rozpoczął się okres rozwoju sztuki islamu, której dziełami są w Algierii m.in. meczety, medresy, pałace i ogrody.
Od XVI w. panowali tutaj Turcy, zaś w latach 1830-1962 — Francuzi. W okresie kolonizacji francuskiej Algieria rozwija się gospodarczo, ale zahamowaniu ulega rozwój rodzimej kultury. W 1962 r., po kilkuletnich walkach o wyzwolenie, kraj uzyskuje niepodległość.

Regiony turystyczne
Północna Algieria, a zwłaszcza wybrzeża Morza Śródziemnego i Atlas Tellski odznaczają się walorami krajobrazowymi i bogactwem zabytków architektury oraz sztuki. W regionie tym znajdują się też główne miasta Algierii — Algier, Oran i Konstantyna.
Stolica kraju Algier jest ośrodkiem gospodarczym i kulturalnym Algierii. Miasto powstało w X w. na miejscu rzymskiej osady Icosium. Położone jest amfiteatralnie wzdłuż wybrzeży morza. Składa się z dwóch część - starej arabskiej Kasby i nowego miasta typu europejskiego. W Kasbie zachowały się zabytkowe budowle, m.in. meczety Sidi Ab-darrahmana i Dżami Al-Dżadid, pochodzące z XVII w. Oran jest drugim po Algierze ośrodkiem przemysłowym i miastem portowym kraju. Jest miastem nowoczesnym, z zachowaną jedynie niewielką starą dzielnicą arabską. Konstantyna to także ważny ośrodek gospodarczy i turystyczny. Miasto powstało na miejscu starożytnej Cirty, stolicy Numidii. Słynie z malowniczego położenia nad głębokim wąwozem. W Konstantynie zachowały się liczne zabytki rzymskiej i arabskiej ar-
chitektury (meczety, cytadela i pałac z początku XIX w.).
Z okresu starożytnego przetrwały w Algierii zwłaszcza miasta: Timgad, Lambessa, Dżamila i Tipasa. Na przykład w Timgad, które liczyło w czasach rzymskich ok. 70 tys. mieszkańców, zachował się m.in. łuk triumfalny Trajana, a także liczne kolumny marmurowe i świątynie chrześcijańskie.
Spośród licznych pozostałości sztuki arabskiej do najbardziej znanych należą dobrze zachowane zabytki średniowieczne w Tilimsan (Tlemcen). W okresie największego rozkwitu miasta w XIII - XIV w. liczyło ono 100 tys. mieszkańców. Znajdują się tu m.in.: pozostałości twierdzy z XI-XII w. oraz liczne meczety, a wśród nich Wielki Meczet z XII w., Sidi Bel-Hasan (XIII w.) i Sidi Brahim (XIV w.).
Góry Atlas, a zwłaszcza Atlas Tellski odznaczają się dużą różnorodnością form krajobrazowych. Znane są także z występowania gorących źródeł, wykorzystywanych już w starożytności do celów leczniczych. Obecnie miejscowościami uzdrowiskowymi są: Hammam Meskoutine, Hammam Salahine, Hammam Righa, Hammam Bou Hadjar i Hammam Boughrara. Interesującą krainą jest leżąca w Atlasie Kabylia z osadami ludności berberyjskiej na wysokich grzbietach górskich. Dużą atrakcją gór Atlas jest możliwość uprawiania sportów zimowych w ich najwyższych partiach (Dżurdżura).
Obszary saharyjskie, mimo że pozbawione roślinności, charakteryzują się dużą zmiennością krajobrazów. Występuje tu bowiem wiele typów pustyń o zróżnicowanych barwach, góry skaliste, a także zielone oazy. Wśród algierskich oaz interesująca jest zwłaszcza Ghardaja, założona w X w. przez jedną z najstarszych sekt islamskich. Znaną oazą jest także Tamanrasset leżący w górach Ahaggar, na trasie transsaharyjskiej. Światową sławą cieszy się wyżyna Tasili Wan Ahdżar na Saharze (liczne prehistoryczne malowidła i ryty naskalne).