Saint-Pierre i Miquelon

Obszar 242 km2; ludność 7 tys. (1990 r.), 29 osób na 1 km2; stolica Saint-Pierre (5 tys.); większość mieszkańców pochodzenia francuskiego, wyznania rzymskokatolickiego; język urzędowy francuski; waluta: 1 frank franc. = 100 centymów.

Saint-Pierre i Miquelon obejmują archipelag 2 większych i 6 mniejszych wysp skalistych, położonych w północnej części Oceanu Atlantyckiego, ok. 40 km od południowego wybrzeża Nowej Fundlandii. Największymi wyspami są Miquelon (pow. 215 km2) i Saint-Pierre (26 km2). Ich powierzchnia jest pagórkowata (najwyższe wzniesienie 228 m n.p.m.), częściowo zabagniona. Klimat jest umiarkowany  chłodny, ze średnią temperaturą roczną 6°C i roczną sumą opadów ok. 1300 mm. Poza sierpniem i wrześniem występują tu silne mgły.
Wyspy zostały odkryte w 1535 r. przez francuskiego podróżnika Jacquesa Cartiera. Skolonizowali je wychodźcy z Francji (Normanowię, Bretończycy, Baskowie). W XVIII w. były przedmiotem sporów francusko-brytyjskich (w latach 1713, 1778, 1793 i 1803 okupowali je Anglicy). W 1814 r. zostały kolonią francuską, a w 1946 r. — terytorium zamorskim Francji. Od 1976 r. są zamorskim departamentem Francji, zarządzanym przez prefekta.

Podstawą gospodarki jest rybołówstwo (głównie połów dorsza) i przetwórstwo rybne, a także hodowla zwierząt futerkowych (srebrnych lisów i norek) i bydła. Istotne znaczenie ma również turystyka. Wyspy odwiedza (głównie w celach handlowych) rocznie kilkanaście tysięcy turystów zagranicznych, przeważnie ze Stanów Zjednoczonych i Kanady. Największym ośrodkiem ruchu turystycznego jest Saint-Pierre — stolica wysp.