Wyspy Salomona

Obszar 28,4 tys. km2; 320 tys. ludności (1990 r.); 11 osób na 1 km2; stolica Honiara (30 tys. mieszk. 1986 r.); Melanezyjczycy 93%, Polinezyjczycy 4%; język urzędowy angielski; chrześcijanie 95%; 1 dolar W.S. = 100 centów.

Kraj ten zajmuje większą część archipelagu o tej samej nazwie. W jego skład wchodzi kilka większych wysp pochodzenia kontynentalno-wulkanicznego (Guadalcanal, Malaita, San Cristobal, Santa Isabel, Choiseul, Nowa Georgia) oraz wiele małych wysepek koralowych.
Odkrywcą wysp był w XVI w. hiszpański żeglarz Alvaro Mendana, lecz kolejni podróżnicy europejscy przybyli tu dopiero w XVIII w. W 1893 r. wyspy stały się protektoratem brytyjskim, a niepodległość uzyskały dopiero w 1978 r.
Największe z wysp są górzyste i pokryte gęstymi wilgotnymi lasami równikowymi. Zamieszkałe są jedynie ich wybrzeża. W gospodarce Wysp Salomona największe znaczenie ma rolnictwo, a zwłaszcza uprawy palm kokosowych i innych roślin plantacyjnych.
Wyspy Salomona odwiedza corocznie zaledwie 10 tys. cudzoziemców, głównie obywatele Australii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych.