Malediwy

Obszar 298 km2; w celach administracyjnych archipelag Malediwów podzielono na 19 atoli, które obejmują ok. 1200 wysp koralowych, aktualnie zamieszkane są 202 wyspy; 211 tys. ludności (1989 r.); 708 osób na 1 km2; stolica Małe (46 tys. mieszk.); prawie całą ludność stanowią Malediwczycy wyznający islam; język urzędowy malediwski (divehi); podstawą gospodarki i głównym zatrudnieniem ludności jest rybołówstwo (90% zatrudnionych), prawie całkowity brak hodowli, rolnictwo w pojęciu potocznym nie istnieje; rośliny uprawne: palma areca, palma kokosowa, banany, mango, cytrusy, drzewo chlebowe itp.; eksport ryb (głównie suszonych) i przetworów rybnych stanowi ok. 95% wartości eksportu, ważne miejsce w gospodarce zajmuje sprzedaż znaczków pocztowych i turystyka; waluta: 1 rupia malediwska = 100 laria.

Malediwy stanowią rozległy archipelag 1200 wysp koralowych wynurzonych na wysokość 2 m nad poziom wód Oceanu Indyjskiego na zachód od Sri Lanki. Są one położone w strefie klimatu równikowego wilgotnego (na północy monsunowego), ze średnimi temperaturami miesięcznymi od 25 do 29°C i roczną sumą opadów ok. 1800 mm. Pomimo dużych opadów odczuwa się tu brak wody słodkiej. Większość wysp pokrywają gaje palmy kokosowej.

Historia
Pierwsze wzmianki o Królestwie Malediwów pochodzą z XII w. n.e. W tym też czasie kraj ten przyjął wiarę muzułmańską. W 1834 r. Malediwy dostały się pod panowanie Wielkiej Brytanii. Od 1965 r. przez 3 lata były niezależnym sułtanatem, a od 1968 r. są niepodległą republiką.
Zagraniczną turystykę przyjazdową zaczęto rozwijać na Malediwach w latach siedemdziesiątych. W 1972 r. kraj ten odwiedziło ok. 1 tys. obcokrajowców, w 1975 r. ich liczba wzrosła do 9 tys., a w 1990 r. do 195 tys. osób. W strukturze przyjezdnych w 1990 r. największy udział mają mieszkańcy RFN (21%), Włoch (20%) i Wielkiej Brytanii (12%). Prawie 40% wszystkich pobytów obcokrajowców realizowanych jest w okresie od grudnia do końca lutego.
Turystyczna baza noclegowa liczy ok. 8,1 tys. łóżek zlokalizowanych w 48 niewielkich nadmorskich miejscowościach wypoczynkowych.
Wielkość bazy noclegowej w kąpieliskach waha się od 12 do 260 łóżek. Stanowią one dogodne miejsce do uprawiania kąpieli, narciarstwa wodnego, surfingu i żeglarstwa. Bogactwo fauny i flory przybrzeżnego pasa koralowego stwarza doskonałe warunki dla wędkarstwa, podwodnych polowań oraz obserwacji życia biologicznego strefy litoralnej. Do najliczniej odwiedzanych kąpielisk należą: Villingili, Bandos, Meeru, Kuramathi, Boduhithi, Baros, Furana, Villivaru, Vabbinfaru, Medhufinolu i Velassaru.