Geografia: Grecja, położenie geograficzne

Grecja (Hellas) leży w południowej części Półwyspu Bałkańskiego i jest najdalej wysuniętym na południe (wyspa Gawdos — na południe od Krety — najcieplejszym i najbardziej morskim krajem Europy; ok. 1/5 jej powierzchni zajmują wyspy.

Linia brzegowa Grecji

Linia brzegowa jest silnie rozwinięta, ma długość około 15 tys. km), liczne są głęboko wcięte zatoki, zatoczki oraz półwyspy o różnej powierzchni i kształcie. Wzdłuż zachodnich wybrzeży Grecji występuje grupa Wysp Jońskich, z których największe to: Kerkira (Korfu, 594 km2), Lefkas (285 km2), Kefalinia (770 km2), Itaka (98 km2), Zakinthos (434 km2).

Wyspy

Na wschodzie znajdują się bardzo liczne, silnie rozproszone wyspy i wysepki na Morzu Egejskim. Wzdłuż wybrzeży środkowej Grecji ciągnie się potężna wyspa Eubeja (3653 km2), na północ od niej Sporady Północne, skupisko w większości drobnych, skalistych wysepek (ok. 80), z których największą jest Skiros (202 km2). W przedłużeniu Eubei w kierunku południowo-wschodnim znajdują się Cyklady (ok. 220 wysp), wśród nich: Naksos (428 km2), Andros (380 km2), Paros (194 km2), Tinos (194 km2), Milos (151  km2). U południowo-zachodnich wybrzeży Azji Mniejszej leżą, geograficznie przynależne już do kontynentu azjatyckiego, Sporady Południowe (ok. 50 wysp, w tym Dodekanez); największe: Rodos (1398 km2), Karpathos (301 km2), Kos (290 km2), Ikaria (255 km2), Samos (476 km2) oraz położone od nich na północ wyspy: Chios (806 km2), Lesbos (1750 km2), Limnos (477 km2); a już na Morzu Trackim: Thasos (398 km2), Samotraka (180 km2). Na Morzu Śródziemnym natomiast znajduje się znacznie oddalona na południe, największa wyspa Grecji — Kreta (8372 km2).

Ukształtowanie terenu, rzeźba i krajobraz Grecji

Rzeźba Grecji jest urozmaicona. Około 4/5 obszaru zajmują góry. Od granicy z Albanią ciągną się w kierunku południkowym, skręcając potem łukiem ku wschodowi młode góry Pindos (Smolikas 2637 m n.p.m.). Mają one złożoną budowę geologiczną (wapienie, flisz); są silnie rozczłonkowane, trudno dostępne (przełęcz Katara 1705 m). Tworzą szereg odosobnionych masywów, m.in. na północy: Gramos (2520 m), Timfi (2497 m), Athamanika (Cumerka 2469 m); w pobliżu Zatoki Korynckiej: Wardusja (2437 m), Giona (2510 m), Parnas (2457 m); ich przedłużeniem są na Peloponezie: Kilini (2376 m), Aroania (Chelmos 2341 m), Tajget (2404 m); na Krecie: Idi (2458 m), Lefka Ori (2452 m), Dikti (2148 m n.p.m.). Na wschodzie do młodych gór przylegają stare masywy hercyńskie (gnejsy, łupki krystaliczne, marmury), wśród nich najwyższy w Grecji Olimp (2917 m), oraz niższe już wzdłuż wybrzeża: Osa (1978 m), Pilion (1548 m) na półwyspie Magnezja. Na północo-wschodzie kraju, wzdłuż granicy z Bułgarią, ciągną się stare góry Rodopy (Falakron 2229 m n.p.m.).

Między górami Pindos a masywami Olimpu, Osy i Othris leży rozległa Kotlina Tesalska przecięta doliną rzeki Pinios. Na północy, w dolnych odcinkach rzeki Aksios (jug. Wardar) rozciąga się Nizina Salonicka, a między Nestos (bułg. Mesta) i Ewros (bułg. Marica) — Nizina Tracka. Wzdłuż zachodnich wybrzeży wąskie pasy nizin rozszerzają się w obszarach ujściowych rzek w Nizinę Akarnańską (rzeka Acheloos), i Nizinę Arta (rzeka Arachtos). W północnej Grecji znajdują się duże jeziora, głównie pochodzenia tektonicznego: Prespa (graniczne z Macedonią), Mała Prespa, Arnisa, Kastoria i in.

Roślinność Grecji

Roślinność śródziemnomorska — to wiecznie zielone oleandry, cyprysy, mirty; z roślin użytkowych: cytrusy, oliwki, figi, winna latorośl, migdały, bawełna, tytoń, ryż. Pierwotne formacje roślinne nie uległy silnemu przekształceniu; roślinność wtórna — to w miejscach wilgotniejszych makia (gr. lóngos), w suchych frygana, użytkowane jako jałowe pastwiska dla kóz i owiec. W górach lasy typu środokwoeuropejskiego (dąb, sosna, buk), od starożytności silnie wytrzebione. Większe kompleksy zachowały się jedynie na północy. Powyżej 2000 m n.p.m. panuje flora alpejska.