Zerwanie jedności kulturowej i etnicznej między Grecją kontynentalną a wyspami Morza Egejskiego i Kretą, spowodowane najazdem plemion indoeuropejskich (Jonów na Attykę i Ebeję, Achajów na Peloponez, Eolów na Trację i Beocję) w środkowej epoce brązu: XX-XVI w. p.n.e., spowodowało upadek cywilizacji anatolijskiej.

W późnym brązie (1580-1100 r. p.n.e.) dominowali Achajowie na terenie Grecji. Mykeny, Tyryns, Pylos to główne ośrodki polityczne. Budowano warownie i pałace. Mykeńskie osady powstawały też poza Półwyspem Peloponez: w Atenach i Tebach. Achajowie poddani byli początkowo wpływom kultury kreteńskiej. Podbili Kretę (1400 r. p.n.e.), co zniszczyło świat minojski. Achajowie dotarli do wschodniej części Morza Śródziemnego (wyspy Rodos, Cypr). W Anatolii zdobyto i zburzono Troję (1184 r. p.n.e.).

XIV-XII w. p.n.e. to rozwój państwa Achajów. Mykeny to w tym okresie najważniejszy ośrodek polityczny. Państwo Achajów świetnie radzi sobie w dziedzinie gospodarki, ale również rozwija się pod względem społecznym i intelektualnym. Kultura mykeńska rozwija się tworząc fuzję z tradycjami minojskimi. Architektura pałacowa, nekropolie, malarstwo (głównie freski), rzemiosło i złotnictwo rozwijają się szczególnie szybko.

Państwo Achajów, a wraz z nim kultura mykeńska, upadają po ataku Dorów, koczowniczych plemion greckich. Dorowie przybyli z północno-zachodniej części Bałkanów w 1200-1100 r. p.n.e. Dzięki wykorzystaniu przez Dorów nieznanej Achajom broni żelaznej, zdobyli Peloponez, zniszczyli Mykeny a na koniec udało im się podbić Kretę, Sporady, wyspy Kos i Rodos oraz południowo-zachodnie wybrzeże Azji Mniejszej.

Jonowie skolonizowali między XI a VIII w. p.n.e. wyspy Morza Egejskiego a także część wybrzeża Azji Mniejszej (Jonia, 12 miast, Milet). Eolowie zdobyli część wybrzeża Azji Mniejszej (Eolia, 30 miast, Kyme), oraz wyspę Lesbos.

Powstają miasta-państwa, charakterystyczna dla Grecji forma organizacji państwowej. Zastosowanie takiej formy organizacji wynikał przede wszystkim z geografii Grecji. Czynnikami, które pełniły rolę więzi społecznych były wtedy jedność etniczna, religia (amfiktionie, czyli związki miast wokół ośrodka kultu), sztuka piśmiennicza. Powstają ogólnogreckie sanktuaria, jak np. Delos, Delfy, Olimpia, która była od roku 776 r. p.n.e. miejscem igrzysk ogólnogreckich. Grecka rachuba czasu opierała się na cyklu rozgrywania igrzysk.

W sztuce jest to tzw. okres archaiczny (XII-VI w. p.n.e.), który dzieli się na fazy, w których poszczególne cechy rozwijały się szybciej, tradycja mykeńska miała duże znaczenie. Wielka kolonizacja w VII i VI wieku p.n.e. i wynikające z niej kontakty Greków z rozwiniętymi cywilizacjami Bliskiego Wschodu objawiły orientalne wpływy w sztuce dekoracyjnej, w ceramice nowością są motywy roślinne i zwierzęce, które zastąpiły wcześniejsze zdobienia bazujące na motywach geometrycznych.

Świątynia monumentalna to przeważający typ w starożytnej architekturze greckiej. VII w. p.n.e. to czas, w którym określono zasady porządków architektonicznych. W Grecji właściwej przyjęła się surowa dorycka architektura (Herajon w Altis w Olimpii, świątynia Apollina w Koryncie). Lekki i dekoracyjny styl joński (133 kolumny świątyni Herajon na Samos).

Szkoła attycka połączyła ze sobą doryckie i jońskie cechy architektury - stało się to w połowie VI wieku. Rozwinęła się rzeźba monumentalna, powstawały posągi z kamienia, brązu. W architekturze greckiej tego okresu często wykorzystywano kariatydy. Pojawiło się wazowe malarstwo, którego głównym tematem była mitologia. Malowidła na wazach przedstawiały bogów i herosów, ale również malowano na ceramice sceny z życia codziennego. Brąz, terakota i kość słoniowa znalazły zastosowanie w rzemiośle artystycznym.

IV w. p.n.e. to przede wszystkim niepokoje wewnętrzne w Grecji oraz zagrożenie ze strony Macedonii. Klęska, jaką odniosła koalicja Aten z Tebami (bitwa pod Cheroneją, 338 r. p.n.e.) powoduje, że Macedonia bierze Grecję we władanie (Filip II, król macedoński, ojciec Aleksandra Wielkiego).

Okres hellenistyczny to czas, w którym centrum życia kulturalnego i gospodarczego przeniosło się z Grecji do Egiptu i zachodniej części Azji. Najważniejszymi ośrodkami stają się Aleksandria, Antiochia, Pergamon, Rodos - stolice nowych królestw diadochów oraz ich następców. Od III wieku do Rzymu przenikają wpływy greckie.

Dominująca rola Grecji pod polityczną kontrolą Macedonii (rządy Antygonidów) stała się przeszłością. Swoją dominującą pozycję utraciły Ateny. Znaczenie międzynarodowe zachowały Rodos, Delos oraz Korynt. Związek Achajski (281 -146 r. p.n.e.) oraz Związek Etolski (280-168 r. p.n.e.) stały się znaczącymi ośrodkami polityczno-gospodarczymi. Macedonia utraciła swoją niezależność po klęsce wojny z Rzymem (III wojna macedońska, bitwa pod Pydną). Powstała rzymska prowincja Macedonia (w 148 r. p.n.e.), a jej częścią w 146 roku stała się Grecja. Achaja w 26 roku p.n.e. stała się osobną prowincją (z siedzibą Korynt).

Mimo, że Grecja utraciła swoje znaczenie polityczno-gospodarcze w okresie rzymskim, nadal odgrywała dużą rolę w kulturze. Trwał proces hellenizacji Rzymu. Grecka myśl filozoficzna (przede wszystkim stoicyzm) była przenoszona i przyswajana na nowych obszarach. To samo dotyczyło dorobku greckiej nauki, religii, literatury, sztuki. Ateny nadal były głównym ośrodkiem życia intelektualnego i artystycznego dzięki tradycji dawnych szkół. Udało się utrzymać monumentalny charakter Aten czasów Peryklesa. Zabytki Aten były pielęgnowane i modernizowane, szczególnie w II wieku za panowania cesarza Hadriana (ukończono Olimpiejon) oraz Marka Aureliusza. Przeprowadzono remont i rozbudowę Koryntu zburzonego przez Rzymian.

III i IV wiek to kryzys społeczny, polityczny i gospodarczy imperium rzymskiego. Najazdy Gotów w II i IV wieku, przeniesienie stolicy do Konstantynopola i podział cesarstwa na zachodniorzymskie i wschodniorzymskie (bizantyjskie) tylko ten kryzys pogłębiają. Upada oświata, społeczeństwo czuje zagrożenie, wzrasta religijność. Rozwija się chrześcijaństwo, które zaczyna tworzyć silną organizację kościelną. Konstantyn Wielki na mocy Edyktu Mediolańskiego z 313 roku wyrównuje prawa chrześcijaństwa z innymi religiami. Chrześcijaństwo w 381 roku staje się religią panującą. Skutkuje to wprowadzeniem zakazu uprawiania pogaństwa (sobór w Nicei 325 rok), igrzyska olimpijskie zostają zniesione. Ostatnie igrzyska olimpijskie odbyły się w 394 roku. Niszczono również dorobek sztuki: bezcenne posągi kultowe, np. Ateny Promachos i Ateny Parteos Fidiasza.

Grecja podległa cesarstwu bizantyjskiemu była skazana na jego losy. Grecję atakowały w V wieku plemiona germańskie, Słowianie, Awarowie (w VI wieku), plemiona Bułgarów, Albańczyków, Normanów (w XI wieku). 1204-12061 rok to okres Cesarstwa Łacińskiego, które zostało utworzone po zdobyciu Konstantynopola przez francuskich krzyżowców (czwarta krucjata). Powstały państewka feudalne na terenie Grecji: księstwa Aten (de la Roche), księstwo Morei (de Villehardouin) oraz Królestwo Salonik. Wyspy greckie: Wyspy Jońskie, Eubeja, Kreta, Cyklady i południowo-zachodnia część Półwyspu Peloponez należała do Wenecji. Powstał despotat Morei (ze stolicą w Mistrze) po wypędzeniu rycerstwa Europy zachodniej z południowej części Peloponezu.

Pogłębiała się przepaść cywilizacyjna między łacińskim Zachodem a greckim Wschodem. Kultura Grecji weszła w nową erę. Wykształciła się sztuka bizantyjska (V wiek), która bazowała na tradycji hellenistycznej. To sztuka chrześcijańskiego Wschodu.

Główną cechą sztuki chrześcijańskiego Wschodu był wysoki poziom artystyczny - sztuka Zachodu upodobała sobie zamiłowanie do bogatych dekoracji. Trwał rozwój dawnych miast, które przekształcały się w ośrodki kultu chrześcijańskiego (Saloniki, Ajon Oros z górą Athos). Świątynie antyczne przekształcone zostały w kościoły.

Nowa architektura wzorowana była na projekcie hellenistycznej bazyliki (Ateny, Teby, Saloniki, Nikopolis). Okres IX - XV wiek to czas pełnego rozkwitu greckiej sztuki - wykształcił się typ świątyni kopułowo-krzyżowej. Rozwinęło się budownictwo obronne i klasztorne. Powstało wiele klasztorów prawosławnych (Mistra XIII-XV w., Meteora XIV w.). W malarstwie - ikony, w sztukach rzemieślniczych rozwija się iluminatorstwo, złotnictwo, emalierstwo, tkactwo, snycerstwo. Wieki XIV i XV były niespokojne dla Grecji: walki o sukcesję, Turcja zajmuje stopniowo Grecję (Teby - zdobyte w 1435 roku, Peloponez w 1460 roku, Cyklady w XV wieku, były to ostatnie posiadłości weneckie do 1453 roku). Po zdobyciu Konstantynopola w 1453 roku upadło cesarstwo bizantyjskie.

Grecja podupadła gospodarczo w okresie tureckim. Regresowi gospodarczemu oparły się wyspy na Morzu Egejskim. Tutaj ciągle rozwija się handel. Sztuka klasztorna rozwijała się w oparciu o wzory bizantyjskie, natomiast architektura miejska pddała się orientalizmom.

Pod koniec XVIII w. żywa była wśród społeczeństwa idea kulturalnego i narodowego odrodzenia Grecji. Tendencje wolnościowe wśród Greków ożywiły się po klęsce Turcji w wojnie z Rosją (1806-1812 r.). Powstały wtedy heterie - greckie organizacje niepodległościowe. Grecy wywołują powstanie przeciw Turcji (1821-1829). Kraje europejskie poparły je: w walkach po stronie Greków wzięł udział lord Byron, wśród cudzoziemców walczących o wolność Grecji byli też Polacy. Powstanie było krwawe. Zdarzały się rzezie, m.in. mieszkańców Missolungi, Krety, Chios. Rosja w 1829 roku ponownie wygrywa wojnę z Turcją, czego efektem było m.in. przyznanie Grecji autonomii (pokój w Adrianopolu). Na Konferencji Londyńskiej w 1830 roku (gwarancje Francji, Rosji, Wielkiej Brytanii) niepodległe królestwo: królem Grecji w latach 1832-1862 r. był Otton I, książę bawarski, w latach 1863-1913 r. Jerzy I, książę duński.

Mimo silnych wpływów zewnętrznych sztuka niepodległej Grecji nawiązywała do bogatych rdzennych tradycji. Architektura zdominowana była tendencjami neoklasycystycznymi, rozwijała się rzeźba, malarstwo, oryginalna sztuka ludowa (snycerstwo, ceramika, stroje). Rozbudowywano Ateny, które od 1833 roku były stolicą Grecji. Kanał Koryncki został otwarty w 1883 r. Pierwsza nowożytna olimpiada w Atenach odbyła się w 1896 r.