Atrakcje turystyczne Grecji Środkowej

Grecja Środkowa to obszar rozciągający się od Albanii i Macedonii aż do Istmu Korynckiego (Przesmyku Korynckiego). Do regionu Grecji Środkowej zalicza się również wyspa Eubeja. Do Grecji Środkowej zaliczają się krainy Tesalia oraz Epir.

Tesalia - historyczna kraina Grecji

Na Tesalię składają się nizina Larisa, Trialia i Karditsa, których gleby są urodzajne i otoczone są górami. Niziny rzeki Pinios oraz liczne dopływy przecinają niziny Tesalii. Rzeka Pinios w swym dolnym biegu płynie malowniczym przełomem Tempe, charakterystyczna dla tego miejsca jest bardzo bogata roślinność. Tesalowie to mieszkańcy krainy Tesalia. Pochodzą oni z grupy północno-zachodnich plemion greckich. Przemieszani oni zostali z ludnością eolską.

W historii Grecji starożytnej Tesalia nie odegrała wielkiej roli. Tesalia była zależna od 197 roku p.n.e. od Rzymian, potem Bizancjum, od końca wieku XIV należała do Imperium Tureckiego.

Najważniejsze miasta Tesalii to Larisa, Trikala, Wolos.

Larisa była głównym ośrodkiem ludności, która zamieszkiwała Tesalię w okresie przedgreckim - Pelazgowie. Larisa była stolicą Związku Tesalskiego w czasach rzymskich, a w latach 1912-1913 podczas wojny bałkańskiej Larisa była główną kwaterą wojenną. Podczas II Wojny Światowej na terenie Larisy ruch oporu toczył walki z Niemcami.

W Trikali (starożytna nazwa Trikke) ostały się ruiny sanktuarium Asklepiosa, twierdzy bizantyjskiej. Port Wolos nad Zatoką Pagasejską (Zatoka Wolos) wybudowano w wieku XIX - znajduje się u podnóża gór Pilion na półwyspie Magnezja. W okolicy zobaczyć można ruiny Jolkos, antycznego miasta. Miejscowość Wolos jest znanym ośrodkiem sportów wodnych.

Klasztory Meteora: Góry Chasja

W pobliżu granicy z Macedonią, na południowych stokach gór Chasja,  mieszczą się klasztory Meteora. Rozmieszczone we wspaniałej scenerii są jedną z najważniejszych zabytków sztuki bizantyjskiej i wielką atrakcją turystyczną. Wycieczki do klasztorów Meteora wyruszają przede wszystkim z miejscowości Kastraki i Kalambaka.

Grecka kraina Epir

Górzysta, północno-zachodnia część Grecji nazywa się Epir. Znajdują się tutaj góry Pindor, których najwyższym szczytem jest Smolikas - wysokość 2637 m n.p.m.  Niewielkie niziny rozmieszczone są nad Morzem Jońskim.  Epir zamieszkany był w starożytności przez Greków północno-zachodnich oraz ludność pochodzenia niegreckiego.

Epir przez swoje oddalenie od greckich wpływów, nie rozwinął się kulturalnie oraz gospodarczo. Okres hellenistyczny to czas, kiedy Epir osiągnął największe znaczenie. Był to okres panowania Pyrrusa (król panujący na przełomie IV i III wieku p.n.e.). W czasach rzymskich Epir przynależał do prowincji Macedonii.

XIII w. to czas, w którym Epir stanowił oddzielne księstwo. Turkowie zdobyli je w 1430 roku. Janina (grec. Ioanina) nad jeziorem o tej samej nazwie jest głównym ośrodkiem Epiru. To bizantyjskie miasto założono w X wieku. Janina była stolicą tureckiego paszałyku Epiru.

Zabytki i atrakcje turystyczne miasta Ioanina: twierdza, mury obronne, wielki meczet Aslan Aga z XVII w., w którym mieści się muzeum. Inne zabytki to bizantyńskie XIII-wieczne klasztory na wyspie. Dodona - antyczne miasto, znane ze świętego gaju Zeusa - najstarszej wyroczni greckiej. Później rolę tą przejęły Delfy.

W czasach Pyrrusa stolicą Epiru była Arta (w starożytności pod nazwą Ambrakia). Zabytki w Arcie to przede wszystkim pozostałości Akropolu, zwiedzić można bizantyjskie kościoły z z XIII i XIV w. W pobliżu zatoki Arta ruiny Nikopolis. Nikopolis było stolicą Epiru w czasach cesarza Konstantyna Wielkiego.

Mecowon to najbardziej znany ośrodek turystycznych gór Pindos (przełęcz Katara - 1705 m n.p.m.).

Pozostałe krainy Grecji Środkowej:

Wymienione krainy należące do środkowej Grecji z czasów starożytnych zamieszkiwały północno-wschodnie plemiona Greków. Wyjątkiem jest tutaj Beocja, którą zamieszkiwała ludność eolska, Attykę natomiast zamieszkiwała ludność jońska.